Psychoterapia pozytywna i transkulturowa
Transkulturowa Psychoterapia Pozytywna jest zintegrowanym
systemem terapeutycznym, asymilującym różne podejścia, m.in. psychodynamiczne,
poznawcze, humanistyczne oraz strategiczne. Zaliczana jest do klinicznych metod
leczenia zaburzeń psychicznych i psychosomatycznych. Jest to modalność
ukierunkowana na aktywizowanie osobistego potencjału człowieka oraz wzmacnianie
jego zasobów indywidualnych, rodzinnych i społecznych. PPT dostarcza narzędzi
do samopomocy, które pozwalają na autonomiczne i sprawcze radzenie sobie z
trudnościami, które mogłyby pojawić się w przyszłości. Akcentuje humanistyczną
wizję człowieka oraz wprowadza psychodynamiczne rozumienie konfliktów, gdzie objawy/zaburzenia
są interpretowane jako próba nieświadomego dążenia do równowagi wewnętrznej. Proces
terapii w tym nurcie wyróżnia się refleksją systemową, uwzględniającą aspekty
transgeneracyjne oraz transkulturowe, co oznacza, iż w rozpatrywaniu konfliktów
centralnych istotny jest kontekst kulturowy oraz międzykulturowy. Psychoterapia
Pozytywna korzysta również z paradygmatów terapii poznawczo – behawioralnej
oraz uwzględnia myślenie strategiczne, w tym zorientowany na cel oraz oparty na
zasobach 5-etapowy proces psychoterapii. Niniejsza modalność zakłada holistyczną
wizję świata, gdzie człowiek jest częścią większej całości jaką jest
Wszechświat, z którym wzajemnie na siebie wpływa. Tym samym nieocenioną
wartością, którą określa indywidualnie każdy pacjent, jest jego unikatowa łączność
z wymiarem metafizycznym.
Postrzegam człowieka w wymiarze psycho – fizyczno – emocjonalno – duchowym, w związku z czym cenię nie tylko holistyczne, ale również nieschematyczne podejście do pacjenta i zgłaszanych przez niego trudności. Jako, że bliska jest mi percepcja rzeczywistości oparta na sprzężeniu wymiaru materialnego z niematerialnym, to podejmowane przeze mnie metody pracy oraz możliwe drogi rozumienia symptomów, ukierunkowane są na integrowanie tych dwóch przestrzeni.
Faktem jest iż, proces terapii ma pewne ramy, jednak struktura nigdy nie jest dla mnie istotniejsza niż pacjent będący po drugiej stronie. Dbam o to, aby diagnoza nie przysłoniła całości człowieka, jaką on stanowi, dlatego kluczowym aspektem jest dla mnie praca na zasobach przy równoległym spostrzeganiu symptomów w kategoriach dodatnich, a nie wyłącznie ujemnych. Dalekie jest mi etykietowanie i szybkie diagnozowanie bez uwzględnienia głębszego, jak i szerszego kontekstu zgłaszanych objawów czy trudności. Nie podążam tzw. drogą na skróty, która zwykle skupia się na niepełnych, a przez to powierzchownych rozwiązaniach. Zdecydowanie bliższa jest mi idea tzw. drogi środka, która unika skrajnych podejść oraz dąży do zrównoważenia form pomocy w taki sposób, aby były dogłębne, a jednocześnie nie naruszały osobistego światopoglądu drugiej osoby.
Podczas sesji obecny jest nie tylko dialog (przeplatany
czasami tak często niedocenianą ciszą), ale również różnego rodzaju ćwiczenia
terapeutyczne, psychoedukacja, treningi relaksacyjne, humor, metafory, przypowieści, anegdoty,
elementy arteterapii czy pracy z ciałem. Proces terapeutyczny prowadzę w sposób
interaktywny, wysoce zindywidualizowany oraz intuicyjny, dostosowując formy
udzielanego wsparcia do bieżących potrzeb oraz unikalnego potencjału pacjenta -
nigdy na odwrót. Podczas sesji, poza bazowym nurtem PPT, korzystam z mądrości innych
modalności terapeutycznych – głównie ericksonowskiej i systemowej.
Jako, że prowadzona przeze mnie terapia ma wymiar holistyczny, to poza konwencjonalnymi metodami i tradycyjnymi próbami wyjaśniania rzeczywistości, otwarta jestem na alternatywne i niestandardowe poszukiwanie rozwiązań oraz możliwych interpretacji zgłaszanych trudności. Czerpię przy tym inspirację z takich obszarów jak, np. psychobiologia, epigenetyka, psychologia transpersonalna czy fizyka kwantowa w połączeniu z najnowszymi odkryciami w neurobiologii.